واژه‌ی «یلدا» یک واژه‌ی سُریانی –از گویش‌های آرامی در شمال میان‌ر‌‌ودان- به معنای زایش و زادروز است. چراکه این جشن, جشن ِ زایش و رو به فزونی گذاردن خورشید/مهر/میترا است

حکومت ز جشن کهن ذله است

کهن جشن امشب شب چله است

خجسته نگه دار جشن کهن

به اندیشه کردار و شیرین سخن

به دشمن نشان ده که ما زنده ایم

چو فرزند ایران پاینده ایم...

 سفره اي که ايراني ها به هنگام نوروز بر پا ميکردند حتما جالبه بدونيد که بر سر اين سفره 15 چيز مختلف قرار مي دادند که اين ها عبارت اند از :

1.آب : نماد و نشانه ي رواني و تداوم حرکت است

2.آينه :  نشانه شفافيت

3.شمع: نشانه  پايداري نور

4.کتاب :مقدس   

5.سيب : نشانه عشق و دلدادگي

6.گل بيدمشک : (گل مخصوص ماه اسفند)

7.ماهي : نشانه ماهي که سپري شده است

8.نارنج : نشانه گوي زمين

9.تخم مرغ :نشانه زاد ولد و تولد

10.پول : نشانه ثروت و فراواني(((منظور سکه نيست))

11. يک نوع نان از هفت نوع حبوبات

12.آجيل لورک از هفت نوع حبوبات

13.سه تا سبزه :نشانه شادي و خرمي

14.انار: گياه محترم و خجسته زرتشتيان

15. (((پانزدهمي رو بلد نيستم شرمنده)))

شايد اين سوال براتون پيش بياد که چرا امروزه اين سفره به سفره هفت سين مشهور شده؟؟

در جواب بايد بگم که اين 15 چيز را درهفت سيني چيني قرار مي دادند و بدان جهت اشتباها به هفت سين مشهور شده .

چهار شنيبه سوري اگر چه يك پندار نادرست ازآيين هاي گوناگون است و بعد از اسلام زاييده شده ،باري به هر جهت ريشه در فرهنگ ايراني دارد و به ديد ه من بايد هرجشن ايراني كه ريشه در فرهنگ ما دارد پرشكوه برگزار شود. اگر چه جشن چهارشنبه سوري از دل دين بهي بيرون امده اما اكنون رنگ ديني خود را از دست داده و جايگاه زادگاني و كشوري يافته است، كه بايد به هر روي پسنديده نگهباني شود.

چهارشنبه سوري خوبي داشته باشيد.

ارتباط ايرانيان با آفريقا از روزگار هخامنشيان آغاز شد. فتح مصر بوسيله کمبوجيه نقطه عطفي بر اين روابط بود. با حکومت 200 ساله ايرانيان باستان بر مصر، ليبي، تونس و حبشه (اتيوپي) نخستين گام بر توسعه روابط فرهنگي و بين تمدني ميان ايران و ملل آفريقايي برداشته شد.
کشفيات باستان‌شناسي ازجمله سفال‌هاي ساساني در اين کشورها، ادامه ارتباط ايرانيان و آفريقا را نشان مي‌دهد.

اما سرآغازدولت و تمدن شيرازي در شرق آفريقا به هزار سال پيش برمي‌گردد. در اواخر قرن چهارم هجري (10 ميلادي) درپي تحولاتي كه مربوط به نواحي جنوبي ايران بوده است تعداد قابل توجهي از بازرگانان و دريانوردان ايراني نخست از بندر سيراف (طاهري) و سپس از جزاير کيش و هرمز به سواحل شرقي افريقا کوچ نمودند.
 اين مهاجرت به فرماندهي شخصي به نام علي پسر حسين شيرازي (يا علي پسر حسن) صورت گرفته كه احتمال دارد از خاندان بويه (شاخه فارس) باشد. او با استقرار در كيلوا (درساحل تانزانياي كنوني)  و تصرف سواحل وجزاير اطراف آن (زنگبار يا زنج) در حد فاصل موگاديشو (مقديشو) در سومالي كنوني تا سغاله (سوفالا)  در موزامبيك كه سراسر سواحل كشورهاي كنيا، سومالي، موزامبيک، کومور و تانزانيا رادربرمي‌گيرد و تاسيس مراكز حكومتي در لامو، ماليندي و چند جاي ديگر، پادشاهي شيرازي‌ها را پايه‌گذاري كرد.

  اين دولت حدود پانصد سال پايدار بود؛ و کم‌کم با کاهش قدرت اين پادشاهي و قدرت گرفتن حکومت‌هاي فاطمي، ايوبي، مملوک‌ها و عثماني در مصر و شمال آفريقا دولت شيرازي‌ها تضعيف شد.  سرانجام در اواخر قرن نهم هجري درپي هجوم پرتغالي‌ها در زمان ابراهيم، آخرين فرمانرواي شيرازي به عمر آن خاتمه داده شد . دولت شيرازي شرق افريقا نقش مهمي در توسعه مناسبات تمدني آن سامان داشته و نيز پديدآورنده فرهنگ و قوميت سواحيلي شده است.

فرهنگ سواحلي‌كه امروزه در شرق آفريقا وجود دارد و متشكل از عناصر گوناگون است، در گام  اول حاصل امتزاج تمدن ايراني وآفريقايي بوده است. بنابراين هم از نظر نژادي و هم از نظر زبان وآداب و رسوم مي‌توان عناصر ايراني قابل توجهي در آن سراغ گرفت.
    به‌گونه‌اي که واژه‌هاي پارسي بسياري در زبان سواحيلي کنوني وجود دارد؛ که در ارتباط با موضوع‌هاي اقتصادي، بازرگاني، اداري، معماري، نام، القاب و ... مي‌باشد و باوجود گذشت صدها سال هنوز هم از آنها بهره برده مي‌شود. برخي اصطلاحات سلسله مراتبي در قبايل آفريقايي تانزانيا مانند شاه (sheha) و وزير (waziri) که هنوزه هم رواج دارد، يادگاري از پادشاهي شيرازي‌ها مي‌باشد.
دستور زبان پارسي نيز بر سواحيلي اثرات بسيار زياد و غيرقابل انکاري داشته است، ازجمله در حروف صدادار و بي‌صدا، و تاکيدات خاص صداها. هم‌چنين ادبيات و اشعار سواحيلي از شاعران بزرگي مانند حافظ و خيام تاثير پذيرفته است.

 رواج تقويم ايراني (هجري شمسي)، گسترش دين اسلام، پديدآمدن سيستم حکومتي دولت‌شهر، برخي آداب و رسوم و جشن‌هاي ايراني همانند عيد نوروز در شرق آفريقا از ديگر اثرهاي نفوذ تمدن و فرهنگ بزرگ ايراني‌ها در آن جايگاه مي‌باشد. 
هم‌چنين وجود دست‌نوشته‌هاي فارسي و آثار معماري بجاي مانده از تمدن و دولت شيرازي در جزيره زنگبار وديگر نواحي قابل توجه است.  بعلاوه در حدود هفتاد كيلومتري جنوب بندر ممباسا در کشور کنيا ، شهر کوچکي وجود دارد به نام شيراز كه آثار مهمي از مسجد و مقبره مربوط به دوره شيرازي‌ها در آنجا ديده مي‌شود. يکي از اين مساجد سنگي بوده و به سبک روزگار خاندان بويه مي‌باشد.

هم‌اکنون نيز اقوامي در اين منطقه به‌نام شيرازي‌ها زندگي مي‌کنند که در جنگ‌هاي استقلال تانزانيا از انگليس  در شکل سازماني به‌نام انجمن شيرازي (shirazi association) فعاليت بسيار و خستگي ناپذيري داشتند.

همه پژوهشگران از ايرانيان مهاجر به نيکي يادکرده و آنان را عامل رشد و توسعه فرهنگي و اجتماعي کشورهاي شمال و شرق آفريقا در گذر قرن‌هاي 10 تا 15 ميلادي مي‌دانستند. ايرانيان به سرعت در ژرفاي روح و روان بوميان رسوخ کرده و پادشاهي دادگسترانه و بزرگي  مبتني بر مساوات، برابري، عدالت، تفاهم و تشريک مساعي (همانند حکومت هخامنشيان در شمال آفريقا) پديد آوردند که در گونه خود بي‌نظير است. دخالت نکردن ايراني‌ها در حديث تلخ بردگي و برده‌داري از موضوعات بسيار درخشان و افتخارآميز پادشاهي شيرازي‌ها در آفريقا مي‌باشد، چراکه ايرانيان با وجود سود سرشار اين تجارت ننگين هيچ‌گاه دامن خود را به اين کار نيالودند؛ گويي پيام بزرگترين پادشاه ايران‌زمين کورش کبير در گوش آنان طنين‌انداز بود که مي‌فرمود: همه انسان‌ها در سرزمين من آزاد هستند و من تا روزي‌كه زنده هستم نخواهم گذاشت مردان وزنان را به‌نام برده بفروشند و اين رسم زندگي بايد از گيتي رخت بربندد.

 دانش جامعه ايراني و ايرانيان نسبت به تمدن و دولت شيرازي شرق افريقا اندك است.  اخبار اين دولت در منابع قديمي ايراني به ميزان کمي انعكاس يافته وتحقيقات دانشمندان غربي نيز در جامعه علمي ما معرفي نشده است. تعداد انگشت‌شماري كتاب و مقاله در پنجاه ساله اخير دراين زمينه ارائه شده وتا حدودي نيز تحولات زنگبار در اين دوره در عطف توجه ايراني‌ها به تاريخ و تمدن شيرازي در شرق آفريقا موثر بوده است.

   با اين حال اين آثار ارزشمند با كم‌توجهي مسئولان فرهنگي ايران مواجه شده‌اند و شايد دليل اين امر نيز تا حدودي بي‌اطلاعي آنان از وجود اين ابنيه ارزشمند در شمال شرقي، شرق و جنوب آفريقا باشد. از اين روي بسيار بجا و مناسب است كه اين آثار تاريخي مهم كه به سبب رطوبت بالاي هواي اين مناطق در حال فرسايش تدريجي مي‌باشند و دولت‌هاي آفريقايي نيز كمبود بودجه را مانع اصلي در تعمير اين ابنيه مي‌دانند، از سوي دست اندركاران سازمان ميراث فرهنگي جمهوري اسلامي ايران و ساير نهادهاي دست‌اندركار، مرمت و بازسازي شوند. تعمير اين عمارت كه هر يك يادگاري از حضور چند هزار ساله ايرانيها در اين بخش از جهان مي‌باشند مطمئناً دستاوردهاي مهمي به دنبال خواهد داشت و با توجه به آنكه سالانه هزاران گردشگر غربي از اين آثار بازديد مي‌كنند مي‌توانند به عنوان اسناد ارزشمند حضور پرافتخار ايرانيها در شرق آفريقا به جهانيان معرفي شوند.

لازم به يادآوري است كه روابط بازرگاني و تمدني ايران وشرق آفريقا پس از انقراض دولت شيرازي نيز ادامه يافته است. هم‌چنين علاوه بر بناهاي متعلق به شيرازيها، عمارات و ساختمان‌هايي نيز در دوره پس از افول حكومت شيرازيها توسط ساير ايرانيان مهاجر احداث شده‌اند. اين آثار تاريخي متعلق به شوشتريها، بلوچ‌ها و ديگر ايراني‌ها در مناطقي همچون زنگبار، مومباسا و كيلوا به چشم مي‌خورند.

پژوهش و گزارش خلاصه مقاله‌ها:
1-دکتر عبدالرسول خيرانديش، استاد تاريخ دانشگاه شيراز
2-دکتر اميربهرام عرب‌احمدي، استاد تاريخ دانشگاه بهشتي

بر گرفته از وبلاگ آریوبرزن 

جشن فروردينگان......
مخصوص فروهرهاي درگذشتگان هست و يادبود آنها ...در حال حاضر زرتشتيان ايران و هند آنرا برگزار ميكنند. در اين روز به آرامگاه ميروند و با خواندن سرود (دعا) شادي بيشتر درگذشتگان را خواستار مي شوند.

  جشن ارديبهشتگان.....
روز دوم و يا سوم ارديبهشت .....در ايران برگزار نمي شود.....در قديم دراين روز شهرياران بار عام(ورود مردم عادي به كاخ شاهي و گفتگوي مستقيم با شاه) مي دادند و مردم با لباس سفيد به ستايش ژروردگار مي پرداختند.

 جشن خوردادگان....
چهارم خرداد ...چون خورداد به معناي رسايي و كمال و تندرستي هست و در عالم مادي نگهبان آب است احتمال داده اند كه در اين روز به كنار چشمه ها ...درياها و رودها ميرفتند و به پرستش اهورامزدا مي پرداختند
.
جشن تيرگان.....
دهم تير.....يكي از بزرگترين جشنهاي ايرانيان...كه قبلا در تقويمهاي رسمي وجود داشت و حالا حذف كردن.
 روز عيد خانه ها را آب و جارو ميكردند و لباس نو ميپوشيدند.و اوستاخواني ميكردند. جوانان با شور و شادي دنبال هم ميدويدند و به هم آب ميپاشيدند. يكي از نامهاي اين روز آبريزان بوده.اين جشن در حال حاضر برگزار ميشه
 
جشن امردادگان...
در اين روز كه سوم امرداد است ايرانيان باستان...نياكان ما...به باغها و مزارع ميرفتند
.
 جشن مهرگان....
روز دهم از مهر ماه است.و از بزرگترين جشنهاي ايران باستان است كه درحال حاضر هم برگزار مي شود.در ايران باستان اين جشن همان اعتبار نوروز را داشته و آداب بسياري دارد و همينطور داستانهايي هم دارد...مثلا گفته مي شود در اين روز ايرانيان كه از دست ستم ضحاك بستوه آمده بودند به سركردگي كاوه آهنگر بر وي شوريدند و در بندكشيدند و فريدون را بر تخت نشاندند. در اين روز زرتشتيان قرباني مي كنند و گروهي از زرتشتيان اصيل سعي مي كنند كه اين مورد را حذف كنند

 جشنهاي آبانگان و آذرگان.....
 عبادت پروردگار در طبيعتجشن ديگان....در هر ماه سه روز دي داريم...و چون روز اول هر ماه هم اورمزد نام دارد كه اورمزد هم همان دي هست لذا....در اين ماه 4 روز دي هست و چهار بار اسم روز با اسم ماه يكي ميشود....در اين 4 روز...كه 4 جشن به حساب ميايد....پادشاهان به ميان مردم ميرفتند و بار عام ميدادند...و با كشاورزان و دهقانان و ... در طبيعت و بر سر يك سفره غذا ميخوردند

 جشن بهمنگان....
روز بهمن از ماه بهمن...در اين روز زرتشتيان از خوردن گوشت خودداري ميكردند
.
 جشن اسفندگان....
و بالاخره در اين روز ...كه مربوط به امشاسپندسپندارمذ است.....
 و او هم خامي زنان درستكار و پارسا است........لذا اين روز روز جشن زنان است. و مردان به زنان هديه مي دادند.

اين واژه درزبان اوستايي « فر وَشي »farvashi

و درزبان پارسي هخامنشي «فر وَرتي»fravarti

و در زبان پهلوي «فر وَهر» fravahr

فروهر نماد يکي از نيرو هاي جهان هستي است که در آدمي نيز وجود دارد. اين نيرو که سر چشمه اش اهورامزداست ، روشن کننده راه پيشرفت و نيروي پيش برنده و انگيزه دهنده است.

نگاره فروهر در فرهنگ  ايراني نشانه دو نماد ميهني و ديني مي باشد.

نماد  ميهني  :

از دوران پادشاهي ماد ها و سپس شاهنشاهي هخامنشيان   نگاره فروهرنشانه نماد ميهني بود ه و آدمي را در پيکره و سيماي شاهين تيز چنگ و بلند پروازي نشان مي دهد که آنرا نماد توانايي ، سر بلندي و فر و شکوه مي دانستند و   پرچم هاي خود را به نما و سيماي شاهين مي آراستند.

نماد دين زرتشتي :

ايرانيان پيرو اشو زرتشت براي اين نيروي مينوي که بن مايه  آن جنبش و پيشرفت بسوي رسايي ، فرامايگي و والايي است ، هيچ پيکره اي را بهتر و شايسته تر از شاهين نيافتند و آنچه که در گذشته نشانه فر و شکوه و سر  بلندي بود و انگيزه ملي و ميهني داشت با اندک دگر گوني  در سر و پاي شاهين به سيماي کنوني در آوردند، تا هم  بن مايه مينو ي را نشان دهد و هم نمودار سر بلندي و سر فرازي ايرانيان باشد.

 در نگاره فروهر  دونيروي هميستار(مخالف) " سپنتامينو" ( نشانه خوبي) و"انگره مينو" ( نشانه بدي) نمايان است و آدمي رو به سپنتا مينو  دارد و بسوي او ميرود به انگره مينو  پشت کرده است .

فروهر از دو واژه‌ي “فره” به معني جلو، پيش و “وهر” يا ورتي به معني برنده و كشنده درست شده است و شايد بتوان گفت از نظر زندگي، فروهر بزرگترين و باارزش‌ترين جزء وجود انسان است ، چون پرتوي از هستي بي‌پايان اهورامزداست كه انسان را به‌سوي رسايي رهنما مي‌شود و وظيفه‌ي پيش‌بري و فرابري، براي انسان به برترين پايه‌ي هستي را داراست. و پس از مرگ با همان پاكي و درستي به اصل خود (اهورامزدا) مي‌پيوندد.

مي باشد و نشانگر راستي و پاک خويي و جوانمردي و جوانزني است .

بايسته است که بدانيم  ؛ فروهر جايگزيني براي اهوارمزدا نيست .

و بر وارونه (خلاف)  ديگر دين ها بويژه دين هاي ابراهيمي ؛زرتشت هرگز دادن ويژگيهاي انساني براي  خداوند را باور نداشته،ودر پيام زرتشت در هيچ بخشي از گاتاها سخني درباره انسان خدايي(صورت مادي براي خدا )به ميان نيامده است.

 زرتشت در يسناي 31 بند 8 مي گويد:

« اي مزدا،هنگامي که تو را با نيروي خرد و انديشه ژرف جست و جو کردم و با ديده دل نگريستم  در يافتم که تويي سر آغاز و سر انجام همه چيز،تويي سرچشمه خرد و انديشه و تويي آفريننده راستي و پاکي و تويي داور نيک کردار مردمان جهان».

ايرانيان پيوسته هميستار(مخالف) ساختن بت، و بتخانه و خانه براي خدا بوده اند و کساني که دست اندر کار اين گونه کارها بوده اند را افرادي نادان و خرافه پرست مي دانند.

 تصوير فروهر

هر پاره‌اي از نگاره‌ي فروهر يادآور اهميت و مسوليت فروهر در زندگي است:

1- چهره فروهر همانند آدمي  است ،از اين رو گوياي پيوستگي با آدمي است، او پيري است فرزانه و کار آزموده ، نشانه از بزرگداشت و سپاس از بزرگان و فرزانگان و فرا گيري از آنان دارد .

2- دوبال در  پهلو ها که هر کدام سه پر  دارند اين سه پر نشانه سه نماد انديشه نيک ، گفتارنيک ، کردارنيک که همزمان انگيزه پرواز و پيشرفت است.

3- در پايين تنه فروهر  سه بخش، پر هايي بسوي پايين است ،که نشانه انديشه و گفتار و کردار نادرست ويا پست مي باشند، از اينرو آنرا ، آغاز  بدبختي ها و پستي براي آدمي مي دانند.

4- دو  رشته که در  سر هر يک گردي (حلقه) چنبره شده اي مي بينيم ،در کنار بخش پاييني تنه مي باشند که نماد سپنتامينو و انگره مينو هستند ،که يکي در پيش پاي  و ديگري در پس آن است. و اين رشته ها هر يک در تلاش هستند که آدمي را بسوي خود بکشند ؛اين نشانه آنست که آدمي بايد به سوي سپنتا مينو(خوبي )پيش رود و  به انگره مينو( بدي ) پشت نمايد.

5- يک گردي (حلقه) در ميانه بالاتنه فروهر وجود دارد اين  نشان ، جان و روان جاودان است که نه آغاز و نه پاياني دارد.

6- يک دست فروهر کمي به سوي بالا و در راستاي سپنتا مينو اشاره دارد که نشان دهنده  سپاس و ستايس اهورمزدا  و راهنمايي آدمي بسوي والايي و راستي و درستي مي باشد.

7- در دست ديگر گردي (حلقه اي) دارد که نشانه، وفاداري به پيمان(عهد)

منابع:

1- منوچهرپور، منوجهر. بدانيم و سربلند باشيم: فشرده‌اي از آموزش‌هاي دين زرتشت. تهران: فروهر، 1377. ص. 54-50 .

2- در راه شناخت دين زرتشت. تهران: فروهر، 1380. ص. 28-27 .

۳.یکی از وبلاگهای فیلتر شده دوست خوبم درفش کاویانی http://www.7takel.blogfa.com

 هخامنشيان و درفش

زنجيره شاهان آرياني بر امپراتوري ايران بزرگ فرمان راندند. سواران پيشاپيش ميتاختند و سپس بار و بنه و سپس پيادگان مي آمدند. کورش در پيش سواران ميرفت. هر دسته از سپاه پرچمي داشت. پرچم کورش عبارت بود از پيکره شهابي (عقابي)  با بالهاي باز که بر روي نيزه اي بلند نصب کرده اند. نشان از اين است که بر روي پارچه اي نقش نبسته است. شهباز نشان توانمندي و بلند پروازي و تيز بيني بوده و در بيشتر برگه ها و سنگ نبشته ها ديده ميشود. درفش کاويان آنان آْنگونه که از برگه ها بر ميايد مستطيل بوده که بر چهار سه گوشه تقسيم شده بود.

ساسانيان و درفش

ساسانيان به پرچم خود درفش کاويان ميگفتند که از يک تکه چرم چهار گوش که بر بالاي نيزه اي استوار شده بود که نوک نيزه از پشت آن پيدا بود. روي چرم را ديبا کشيده بودندو گوهر کاره شده بود و نقش ستاره اي چهار پر در ميان آن بود که فردوسي آنرا «اختر کاوياني » ميگويد. درفش ساسانيان همان درفش کاويان فريدون بود منتها بزرگتر و در پائين درفش چهار رشته نوار به رنگ هاي سرخ، زرد و بنفش آويخته بود که نوک رشته ها را گوهر نشان کرده بودند. اين همان رنگ هائي است که در شاهنامه آمده است

در نبردي که ميان تازيان و ايرانيان در نزديکي نهاوند رخ داد سپاه ايران شکست خورد و تازيان به درفش کاويان ساسانيان دست يافتند و به همراه فرش بهارستان نزد عمر فرزند خطاب بردند که از گوهر هاي بسيار پرچم شگفت زده شد و دستور دار فرش را تکه کردند و پرچم را سوزاندن و گهر هاي آنرا تقسيم نمود.

پس از هجوم تازيان به ايران که نمايش نقش تنديس بر گرده شير که نمادي از خدا ميبوده با اسلام هم آهنگي نداشته را برداشتند و بجاي تنديس ميترا فقط نماد خورشيد بر پشت شير سوار کردند و نشان شير و خورشيد از آن هنگام بدون تنديس ميترا نمايان شد.

۱.صفويه و پرچم

۲.افشاريه و پرچم

۳.قاجاريه و پرچم

۴.تاج ، پرچم و محمد شاه

۵.امير کبير و پرچم

۶. آيت الله خميني و نشان ملي

را در ادامه مطلب مشاهده کنید.....

پيشاپيش سال

7029 ميترای آريايي

3745 زرتشتي

2566 شاهنشاهي

1386 خورشيدي (سال کورش بزرگ)

 رابه دوستان و هم میهنان

خوبم تبريک مي گم.

رو پیشاپیش به تمام دوستان

خوبم شاد باش می گم.

۱.پرسش: با توجه به اين که تقويم زرتشتي ماه31 روزه ندارد و 6 ماه سي ويک  روزه در تقـويم جديد داريم, و نيز در تقويـم جـديد اسفـند مـاه 29 روز است, پـس بـا ايـن حـساب در تقـويم زرتشتي پنـج روز آخـر سال کـم مي آيد. با اين وجود اين پـنـج روز چه مي شود؟؟

پـاسخ : درست است. در آخر سـال 5 روز کـم مي آيد ولي جـاي اين پنج روز نيز در اين تقويم حساب شده است. به اين گونه که پنج روز آخر سـال هر يـک نامـي جـداگـانه دارد و اين 5 روز را به عـنوان جـشن پنجه ,جشن مي گيرند. اين پنج روز را , پنج روز پنجه گويند که نام آن ها به اين ترتيب است : روز نخست پنجه اهـنودگـاه نام دارد.روز دوم پنجـه اشتود گـاه نـام دارد.روز سوم پنجه سپنتمـدگـاه نام دارد. روز چهارم پنجه وهوخشترگاه نام دارد. و روز پنجـم پنجه وهيشتوايشتي نام دارد. بنابراين تقـويم زرتشتي که بر اساس گـردش زمين به دور خورشيد است داراي 365 روز کامل مي شود؛

۲.پرسش:با توجه به اين که هر چهار سال يکبار ,سال کبيسه است و داراي 366 روز مي شود,در تقويم زرتشتي اين روز چه مي شود؟

پاسخ:هر چهار سال يکبار در سال کبيسه اين روز اضافي نيز در نظر گـرفته مي شود که نـام اين روز اورداد است به مـعني روز اضـافه؛

۳. پرسش: با تـوجـه به اين که در تقويم زرتشتي هفـته  وجود ندارد پس چه روزهايي از ماه روز تعطيلي و استراحت مي باشد؟

پاسخ:در تقويم زرتشتي روزهاي اورمزد (روزاول ماه),روز دي به آذر که روز هشتم ماه است, روز دي به مهر(روز پانزدهم ماه)و روز دي به دين(روز بيست و سوم ماه) روز هاي تعطيل و استراحت است که آدينه روز ناميده مي شود؛

الـبته تـقـويم امـروزي نيز در واقع همان تقـويم زرتشتي است با اين تفاوت که 6 ماه نخست سال را 31 روزه کرده اند و در عوض پنج روز پنجه را حذف کرده اند؛

بر اساس نظر کارشناسان, تقويم زرتشتي کامل ترين و دقيق ترين تقـويمي است که تـا بـه امـروز توسط انسان ساخته شد که الـبته نخستين تقـويم تاريخ بشريت نيز است. از ديگر تقويم هاي ساخته دست انسان تقويم قمري يا عربي است که بر اساس گردش مـاه عمل مي کند که به اندازه اي مسخره است که اصلا لازم نيست در باره اش حرف بزنيم زيرا هر سال بيش از ده روز جابه جا مي شود.يکي ديگر از تقويم هاي مورد استفاده تقويم ميلادي است که شايدامروزه پر کاربردترين تقويم دنيا باشد.که آن نيز کم و کاستي هايي دارد.بر اساس نظريه انفجار بزرگ هر سال به اندازه چندين ثانيه از سال قبل طولاني تر است که پس از چندين سال پي در پي اين ثانيه هاي اضافي روي هم جمع مي شوند و دوباره يک روز کامل به وجود مي آيد.در تقويم ميلادي هر 2500 سال يک روز زياد مي شود.و آنان مجبورند هر دوهزاروپانصد سال يک روز از تقويم خود حذف کنند تا روزهاي سالشان به هم نخورد.که يک بار در سال 1582 ميلادي اين کار را انجام دادند.ولي تقويم زرتشتي به اندازه اي پيشرفته است که بر اساس محاسبات رياضي هر ده ميليون سال يک روز به آن اضافه مي شود.

اين تقويم ساخته دست ايرانيان اولين و در کمال تعجب و افتخار پيشرفته ترين تقويم بشريت

 است که تاکنون ابـداع شده , حق داريم که بگوييـم چـه کردند اين نياکان ما.

 در تقويم زرتشتي هر ماه دقيقا داراي سي روز است و به کلي مـاه 31 روزه وجود ندارد. پس روزهاي 31فروردين و 31 ارديبهشت و 31 خرداد و ...وجود ندارد,بنابراين جشن تيرگان که سيزدهم تير به تقويم زرتشتي است به علت وجود 31 فروردين و 31 ارديبهشت و 31 خرداد برابر با 10تير به تقويم امروزي مي شود و يا جشن خردادگان که 6 خرداد به تقويم زرتشتي است برابر با چهارم خرداد به تقويم جديد مي شود زيرا 31 فروردين و 31 ارديبهشت از آن کم مي شود.بنابراين کلا چيزي به نام هفته وجـود ندارد. وجود هفته که در تقـويم عربي يا قمـري هست پس از حمـله اعـراب و هـجوم فرهـنگي آنـان وارد تقـويـم ايرانيـان شد. در تقـويـم زرتشتي هرماه دقيقـا سي روز و هـر روز نيز نام ويـژه خود را دارد و آدمي بـا شنيدن نام هر روز خود به خود مي فهمـدکه روز چندم ماه نيز است. اکنون نام اين سي روز و معني آن را برايتان مي گويم.بـه ويژه هم ميهنان مسلماني که به فـرهنگ نياکان خويش علاقـمـندند خوب است ياد بگيرند چون اين از ابتدايي ترين موضوعاتي است يک زرتـشتي مي داند و چيز سختي هم نـيست.در ادامه مطلب به ذکر روزهـــاي ماه ومعاني تک تک آنان مي پردازم؛

هيات مديره انجمن زرتشتيان کرمان گفت: به دليل تقارن جشن ملي

 سده با ايام سوگواري ماه محرم و عاشوراي حسيني و احترام به

 اعتقادات شيعيان , امسال جشن ملي سده برگزار نمي شود.

استاندار کرمان نيز با قدرداني از اين اقدام, اين گونه حرکت ها را در

اجتماعي عنوان کرد.

6گاهنبار يااوقات6گانه آفرينش دردين
مزدا پرستي(زرتشت)
دراوستاآمده كه خداوند موجودات دنيا را درشش
هنگام آفريده كه بايد براي هرهنگام جشن
جداگانه اي بر پاكرد.نام شش گاهنبار ياشش
جشن به ترتيب زير است:
نام اوستايي نام پهلوي
1. مئيذيوئي زرمي ميد يوزرم
2. مئيديوئي شم ميديوشم
3. پئي تيش ههي پيتي شهيم
4. ايا ثريم ايا ثرم
5. مئيد يائي ميد يارم
6. همس پت مئيدي همس پت مدم
اولين جشن يا گاهنبارميد يوزرم نام دارد كه
موقع آن چهل و پنج روز پس از آغاز سال
خورشيدي(روزدي به مهر) است،يعني در15
ارديبهشت ومدت آن پنج روزاست11تا14
ارديبهشت براي تدارك جشن است ودر
روز15جشن برگزارميشود.دراين گاهنبار
خداوندآسمان را آفريد.
دومين جشن،شصت روز پس ازميد يوزرم
در15تيرماه ويكصدوپنجمينروزازسال
برگزارمي شود.دراين روز خداوند آبها را
آفريده است.
سومين گاهنبارپيتي شهيم است كه هفتادوپنج
روزپس ازگاهنباردوم30 شهريور(روزانيران)
برگزارميگردد دراينروز خداوند زمين راپديد
آورد.
چهارمين گاهنبار،سي روز پس ازگاهنبار
سوم در30تيرماه(روزانيران)برگزارميشود.
نام اين گاهنباراياثرم است كه دويسـت ودهمين
روزسال است.دراين روزخداوند گياهان راآفريد.
پنجمين گاهنبارميد يارم نام داردهشتاد روزپس
ازگاهنبارچهارم يعني در20دي(روزبهرام)
دردويست ونودمين روزسال برگزارميشود
.دراين روزخداوندجانوران يا بهايم
راآفريد
.ششمين گاهنباركه همس پت مدم نام دارد درآخرين
روزسال برگزارميشود.دراينروزخداوند انسان
راآفريد.درتورات هم درمورد آفرينش آمده است
كه خداوند روزاول آسمان وروشنايي را آفريد،
روز دوم آبها را آفريد،روزسوم زمين وخشـكي
ودريا و گياهان را آفريد،روز چهارم ستارگان
وافلاك را آفريد،روز پنجــــم بهايم را آفريد
و روز ششم انسان را و چون خسته شد روزهفتم را بياسود .
در قرآن هم آمده كه خداوند تمـــــام موجودات را درشش
روز بيآفريد

  داداش مهدی مهربونم یه دنیا ازت ممنونم به خاطر این مطلب قشنگ.